یادم می اومد که مرداد سال قبل بهترین روز تولدم بود، فقط چون می دونستم یک نفر هست که حداقل من فکر می کنم تنها کسی که براش مهمه منم. اون روز شروع چیزی بود که من فکر می کردم یه زندگی تازست.

 همه چی خیلی سریع جلو چشام ورق خورد، و باز از حرکت ایستاد. می دونستم جای مهمیه. درست بود، عید هشتاد و هفت. سه چهار روز اول عید فرصت داشتم برای اینکه بی خبر بمونم از همه چیزایی که تو یه جای دیگه این شهر داشت رخ می داد، یعنی داشت خراب می شد. تو اون سه چهار روز خیلی چیزا از خدا خواستم که تو همشون "اون" بود. طولی نکشید که فهمیدم لیاقت رسیدن به این آرزوهارو نداشتم. یه پیغام داشتم. دیدن اسمش باعث شد کلی حدس خوب بزنم. اما بازم حدسام اشتباه بود. دیگه دوران، دوران نرسیدن ها بود. اون لحظه هم حکم همین بود: تو نمی تونی برسی.

من خراب شدم. اما نمی تونستم هیچ چیزو باور کنم. چون هنوز امید داشتم.

اول مرداد سال هشتاد و هفت شد. به این فکر می کردم که حدود پنج ماهه که از همه چی می گذره و من چقدر آشفته ام. نگران بودم. توی روز تولدم "اون" بود..

اتاق جشن و جای عکس گرفتنا و کیک و همه چیو اون درست کرد. اما حتا یک بار هم به من نگاه نکرد. برای من کادو هم خرید. یه ساعت، که هنوز دستمه. اما بازم نگام نکرد. هیچ کدوم از اون کارا برام ذره ای ارزش نداشت. هیچوقت هم اون ساعتو دوست نداشتم. چون اون روز من تنها چیزی که می خواستم یه نگاه بود. در جواب تمام التماسایی که کردم و اون اهمیتی نداد. به هر دلیلی.

اون مجبور بود تو اون جشن باشه، چون خانوادش بودن. اون کلمه ای با من حرف نزد.

اون روز آخرین بار بود که من یادم میاد دیدمش..

من خراب شدم. اما همه چیو باور کردم. چون دیگه امیدی برام نمونده بود.

چند روزی همونطور دمغ بودم. یه شب یه روحانی که تو یه آموزشگاه دوره ای مربیم بود بهم اس ام اس داد. بابت احوالپرسی. چندوقت پیش رفته بود مشهد زیارت و اونجا برام زنگ زد و گفت اگه آرزویی دارم بگم، آقا می شنوه. منم تو وضعیت جدیدم تمام آرزوهامو از دست داده بودم، چون توی همشون "اون" بود. به اون روحانی گفتم، حاجی این بود میگفتی آقا می شنوه..؟

با کلی حرف زدن منو که دیگه حوصله هیچ کاریو نداشتم قانع کرد صبح فرداش ببینمش. قرار گذاشتیم و منو برد یه جایی که بستنی بخوریم. می دونستم می خواد از چی بپرسه. منم به بعضی از سوالاش جواب دادم. نمی خواستم همه چیو بدونه. اما همینا با دیدن حال به هم ریختم براش کافی بود بفهمه من چمه. من بهترین شاگردش بودم و براش مهم بود من از دست نرم.

اون روز صبح با گفتن چند تا جمله چشمای منو باز کرد... همین کافی بود تا همه چی عوض شه و من تمام چیزایی رو که دلم نمی خواست باور کنم ببینم.

اون روز تو وجود من چیزی شروع شده بود که اینبار مطمئن بودم یه زندگی تازست.

وقتی اومدم خونه، خیلیا رو دیدم که تمام زندگیشون من بودم. و من مدتها بود اونها رو نمی دیدم..

همون شب، این وبلاگ درست شد. اول با عنوان "یک سال کم بود" و خیلی زود با عنوان "یک سال کافی بود"..

من با تمام وجودم از اینکه خدا آرزوهای بچگانمو نپذیرفت خوشحالم. ممکن بود هیچوقت بزرگ نشم، و هیچ وقت سعی نکنم چشمامو باز کنم.

و امروز اول مرداد سال هشتاد و هشته. تولدم.

چند لحظه چشماتونو ببندید و دختری رو تصور کنید که از خواب بیدار میشه، و چشماشو باز می کنه. یک دختر و خانوادش به چنین لحظه ای نیاز دارن. "باران" خونریزی مغزی کرده و بیهوشه. با دعامون، به خدا کمک می کنیم تصمیم بهتری بگیره.