ولی از آنجا که افتخار این کار را فقط برای خود می خواست تصمیم گرفت که تک و تنها از کوه بالا برود.

شب، بلندیهای کوه را کاملا در بر گرفته بود و مرد هیچ چیز نمی دید. همه چیز سیاه بود. اصلا دید نداشت. همانطور که از کوه بالا می رفت چند قدم مانده به قله پایش لیز خورد و از کوه پرت شد.

همچنان که سقوط می کرد همه رویدادهای خوب و بد زندگیش را به یاد می آورد و در همان لحظه ای که فکر می کرد چقدر مرگ به او نزدیک شده است ناگهان احساس کرد طنابی دور کمرش را گرفت. بدنش میان آسمان و زمین معلق شده بود.

در آن لحظه چاره ای جز آنکه فریاد بکشد «خدایا کمکم کن» برایش باقی نمانده بود. ناگهان صدایی پرطنین از آسمان شنیده شد که جواب داد: «از من چه می خواهی؟» مرد گفت: «خدایا نجاتم بده». خدا گفت: «واقعا باور داری که می توانم نجاتت بدهم؟». مرد گفت: «البته که باور دارم». خدا گفت: «اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته شده پاره کن».

یک لحظه سکوت برقرار شد و مرد تصمیم گرفت که با تمام نیرو به طناب بچسبد.

روز بعد گروه نجات یک کوهنورد یخ زده را پیدا کردند که بدنش از یک طناب آویزان بود و با دستهایش طناب را محکم گرفته بود. او فقط چند سانتی متر با زمین فاصله داشت.

کوه ما چیست..؟ ما چقدر به طنابمان چسبیده ایم..؟