یک سال کافی بود

معنا

zakhmkhordeh — Sat, 07 Nov 2009 00:03:07 GMT

خیلی وقته چیزی رو برای خودم معنا نمی کنم.

تا یه حدس اشتباه

تا یه امید بی جهت

راهی رو به بیراهه نبره..

زندگی من

zakhmkhordeh — Sun, 01 Nov 2009 10:19:18 GMT

اگه اتفاقات تلخ زندگیم نبودند، من هیچ وقت بزرگ نمی شدم.

و حالا حس می کنم چقدر بزرگ نشدن رو ترجیح میدادم..

الآن می فهمم چرا می گن بچه تا "زمین نخوره" بزرگ نمی شه.

زمین

zakhmkhordeh — Thu, 15 Oct 2009 16:37:45 GMT

زندگی با زمینی ها جالب است..

نباشی، نیستند.

نخندی، نمی خندند.

نگویی، نمی گویند.

نروی، نمی آیند.

و جز اندکی، همگی زمینی اند.

و من به امید این اندکهاست که زنده ام.

و می بینم که می میرند..

چه کنم که من هم زاده این زمینم، و در اندکهاشان جایی ندارم.

آدما

zakhmkhordeh — Mon, 05 Oct 2009 15:27:37 GMT

دور و برمون پره از آدمایی که دوست صمیمیمون بودن، و حالا نیستن،

پره از آدمایی که به ما گفتن مثل خواهر یا برادرمونن و الآن اسممون یادشون نمیاد.

پره از عشقای تموم شده. از عاشقایی که دیگه بهمون حسی ندارن.

فقط چون مدتی کنارشون نبودیم.

فقط چون دیگه به آدمای دیگه عادت کردن..

هیچ وقت نفهمیدم چرا آدما فراموش کارن و چرا این یه نعمته..

این روزا دیگه آدما اگه دو روز کنار هم بشینن می گن دوست شدن.. حتا اگه هکلاسی باشن.

اگه مسیر رفتن به خونشون یکی باشه صمیمی میشن.

این آدما امروز دوست می شن و فردا دوستیشون تموم میشه.

همیشه شنیدم که می گن فلانی آدم نیست، هیچ وقتم نفهمیدم این موجودات خوبی که "آدم" صداشون می کنن چی دارن که بقیه ندارن.

به نظر من عشق، دوستی، و هر رابطه دیگه ای بین آدما یه اسم داره: عادت.

جوانمردی

zakhmkhordeh — Fri, 11 Sep 2009 12:27:07 GMT

تهمتن کجاست

که آید جوانمردی آموزد از پهلوانان این روزگار

جوانمردی آموزد از پهلوانی که پیروز شد

بر آن کودک شیرخوار

توانا بود هر که همدست شیطان بود

توانا بود هر که نادان بود

چنین گفت فردوسی پاکزاد

بر آن سنگپایه

در آن بامداد

عمران صلاحی

چه بی ربط..!

zakhmkhordeh — Mon, 31 Aug 2009 13:39:17 GMT

یاد تولدام افتادم..

متن روی کیک، دو سال پیش:

در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هرچه بیشتر اوج بگیری کوچک تر خواهی شد.

متن روی کیک، پارسال:

باید تخمی بشکند تا عقابی به پرواز درآید.

متن روی کیک، امسال:

عقاب کوچک، گاه پرواز است، بال بگشا.

دلم شکسته

zakhmkhordeh — Mon, 24 Aug 2009 23:17:07 GMT

من خیلی جاها اشتباه کردم.

خیلی جاها به خودم امید الکی دادم.

خیلی جاها بی خود فکر کردم واسه اطرافم مهمم.

بی خود فکر کردم خوشبختم.

کسی که نور رو ندیده هیچ وقت آرزوی دیدنشو نداره.

اما..

چرا روزنه نوری..؟،

و بعد، خاموشی..

خدا

zakhmkhordeh — Thu, 20 Aug 2009 12:54:18 GMT

می خواهی بدانی؟

اینکه چقدر برای خداوند ارزش داری.

بدان

همانقدر که او، به هنگام گناه برایت ارزش دارد..

کتیبه

zakhmkhordeh — Sat, 15 Aug 2009 11:35:18 GMT

فتاده تخته سنگ آنسوی تر ، انگار کوهی بود
و ما اینسو نشسته ، خسته انبوهی
زن و مرد و جوان و پیر
همه با یکدیگر پیوسته ، لیک از پای
و با زنجیر
اگر دل می کشیدت سوی دلخواهی
به سویش می توانستی خزیدن ، لیک تا آنجا که رخصت بود
تا زنجیر
ندانستیم
ندایی بود در رویای خوف و خستگیهامان
و یا آوایی از جایی ، کجا ؟ هرگز نپرسیدیم
چنین می گفت
فتاده تخته سنگ آنسوی ، وز پیشینیان پیری
بر او رازی نوشته است ، هرکس طاق هر کس جفت
چنین می گفت چندین بار
صدا ، و آنگاه چون موجی که بگریزد ز خود در خامشی می خفت
و ما چیزی نمی گفتیم
و ما تا مدتی چیزی نمی گفتیم
پس از آن نیز تنها در نگه مان بود اگر گاهی
گروهی شک و پرسش ایستاده بود
و دیگر سیل و خستگی بود و فراموشی
و حتی در نگه مان نیز خاموشی
و تخته سنگ آن سو اوفتاده بود
شبی که لعنت از مهتاب می بارید
و پاهامان ورم می کرد و می خارید
یکی از ما که زنجیرش کمی سنگینتر از ما بود ، لعنت کرد گوشش را
و نالان گفت :‌ باید رفت
و ما با خستگی گفتیم : لعنت بیش بادا گوشمان را چشممان را نیز
باید رفت
و رفتیم و خزان رفتیم تا جایی که تخته سنگ آنجا بود
یکی از ما که زنجیرش رهاتر بود ، بالا رفت ، آنگه خواند
کسی راز مرا داند
که از اینرو به آنرویم بگرداند
و ما با لذتی این راز غبارآلود را مثل دعایی زیر لب تکرار می کردیم
و شب شط جلیلی بود پر مهتاب
هلا ، یک ... دو ... سه .... دیگر پار
هلا ، یک ... دو ... سه .... دیگر پار
عرقریزان ، عزا ، دشنام ، گاهی گریه هم کردیم
هلا ، یک ، دو ، سه ، زینسان بارها بسیار
چه سنگین بود اما سخت شیرین بود پیروزی
و ما با آشناتر لذتی ، هم خسته هم خوشحال
ز شوق و شور مالامال
یکی از ما که زنجیرش سبکتر بود
به جهد ما درودی گفت و بالا رفت
خط پوشیده را از خک و گل بسترد و با خود خواند
و ما بی تاب
لبش را با زبان تر کرد ما نیز آنچنان کردیم
و ساکت ماند
نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند
دوباره خواند ، خیره ماند ، پنداری زبانش مرد
نگاهش را ربوده بود ناپیدای دوری ، ما خروشیدیم
بخوان !‌ او همچنان خاموش
برای ما بخوان ! خیره به ما سکت نگا می کرد
پس از لختی
در اثنایی که زنجیرش صدا می کرد
فرود آمد ، گرفتیمش که پنداری که می افتاد
نشاندیمش
بدست ما و دست خویش لعنت کرد
چه خواندی ، هان ؟
مکید آب دهانش را و گفت آرام
نوشته بود
همان
کسی راز مرا داند
که از اینرو به آنرویم بگرداند
نشستیم
و به مهتاب و شب روشن نگه کردیم
و شب شط علیلی بود

اخوان ثالث

دنیا

zakhmkhordeh — Sun, 09 Aug 2009 17:12:14 GMT

خنده بر لب می زنم تا کس نداند راز من

ور نه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت..